tag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.comments2010-11-24T14:22:02.664+01:00Andrzej Dworakowskihttp://www.blogger.com/profile/00915463796507292777noreply@blogger.comBlogger26125tag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-71835499598919088792010-08-28T21:09:50.910+02:002010-08-28T21:09:50.910+02:00Hmm... Mimo całej sympatii dla Alka - 4 razy zdobył Everest i 2 razy K2? Chyba próbował zdobyć?Anonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-81612057214113217842010-08-20T11:56:29.602+02:002010-08-20T11:56:29.602+02:00Opowieści z Narni<br /><br />film był kręcony w Błędnych Skałach w maju 2007r.<br /><br />Opis filmu: http://www.filmweb.pl/Opowiesci.Z.Narnii.Ksiaze.KaspianAnonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-30878523846550345632010-07-05T18:31:33.026+02:002010-07-05T18:31:33.026+02:00To ja Państwu bardzo serdecznie za wszystko dziękuję. Oprowadzanie tak sympatycznej grupy było dla mnie wielkim zaszczytem. Pozostaniecie Państwo na długo w moim sercu. Z wyrazami szacunku<br /><br />Andrzej Dworakowski<br />przewodnik sudeckiAndrzej Dworakowskihttp://www.blogger.com/profile/00915463796507292777noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-84448150606136333222010-06-09T08:26:22.686+02:002010-06-09T08:26:22.686+02:00Piękna fontannaŁukaszhttp://www.anonseerotyczne.plnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-75836151031773691152010-05-22T14:33:08.205+02:002010-05-22T14:33:08.205+02:00Dziękuję za ten tekst. Zachęcona zostałam do przejścia całej trasy. W Marcinkowie bywam od czasu do czasu, odkryliśmy go z mężem przy okazji penetracji zapomnianych wsi - uwielbiam ten klimat zatrzymanego czasu, ducha przeszłości, a w lecie przydrożne maliny:) Uważam, że widok ze Skowroniej Góry jest jednym z najwspanialszych, jakie miałam okazję widzieć, nie tylko w Kotlinie Kłodzkiej. Pozdrawiam!Anonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-39748841120557668692010-04-28T23:13:45.274+02:002010-04-28T23:13:45.274+02:00jednak wielka strata że wieży nie ma-byłam na szczycie kilka dni temu-widoki piękne ale jakoś tak smutno-masę kamieni i bloków kamiennych.A może jednak za kilka lat stanie się cud i wieża &quot;powróci&quot;-przykładem godnym nasladownia niech będzie Wielka SowaAnonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-39791272253403647892009-12-27T08:16:08.963+01:002009-12-27T08:16:08.963+01:00Piękna stronka lecz mało rozpropagowana.<br />Jestem kłodczaninem buszującym po górach i internecie. Znalazłem tę stronę przypadkowo.<br />Ciekawe informacje smakowicie podane.<br />Gratuluje. Krzysiek S.Anonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-5317136786433285482009-09-14T07:53:18.273+02:002009-09-14T07:53:18.273+02:00Gratuluje!<br /><br />Bardzo ciekawe artykuły, wiele się dowiedziałem na temat Ziemi Kłodzkiej. Z niecierpliwością czekam na każde kolejne wydanie. Pozdrawiam<br /><br />Andrzej DudaAnonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-51004463308971520392009-09-09T11:13:00.155+02:002009-09-09T11:13:00.155+02:00Ten bardzo interesujący i wielce kształcący tekst został opublikowany w odpowiednim czasie, czyli tuż po szkoleniu przewodników sudeckich w Górach Orlickich. Jego autorowi gratuluję dobrego wyczucia społecznego zainteresowania przedstawioną tematyką. Dobrze będzie jeśli wybrane fragmenty tego tekstu zainspirują decydentów, samorządowców, przyrodników, przedsiębiorców i działaczy turystycznych do zbudowania kolejnych niezbędnych trwałych, bezpiecznych, funkcjonalnych i estetycznych drewnianych lub kamiennych wież widokowych. Poprawi to atrakcyjność widoków obiektów fizjograficznych i zwiększy rozległość panoram oraz zapobiegnie wykonywaniu wycinek, przecinek i prześwitów w wysokich drzewostanach. Brakuje również bardzo kilku drewnianych chatek leśnych zlokalizowanych w odludnych miejscach. Bytowanie lub nocleg w takich obiektach zarówno przy dobrej pogodzie jak i w czasie deszczu, mrozu czy zadymki śnieżnej jest doznaniem wyjątkowym i stanowi najdoskonalszą formę istnienia człowieka w objęciach natury. <br />Czy Heinrich Rübartsch znajdzie wśród nas godnych siebie kontynuatorów harmonijnego koegzystowania człowieka i przyrody ?psychologhttp://www.blogger.com/profile/18288040539226944316noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-618947245480795952009-07-25T21:37:36.340+02:002009-07-25T21:37:36.340+02:00Znam tego Pana :) <br />Bardzo ładnie napisane :)<br />Pozdrawiam!Anonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-56458515971709369572009-06-24T16:32:10.677+02:002009-06-24T16:32:10.677+02:00witam !<br />często wstępuje na tą stronę, informacje turystyczne w wielkim skrócie, dośc zdawkowe. szkoda, że publikacje sa tylko przedrukami z lokalnych gazet.<br />czy nie stać strony na włąsne publikacje, w tym publikacje o wydarzeniach w regionie. w ten sposób niewiele nowego tu się dowiemy a szkoda.Anonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-55437744818678327552009-06-16T08:34:36.247+02:002009-06-16T08:34:36.247+02:00o Borówkowej wiele też ciekawego czytałem m.in. na stronach portalu ZIEMIA KŁODZKA - www.ziemiaklodzka.pl w tamtejszych &quot;Lądeckich impresjach&quot;. Jeżeli kogos ten temat interesuje polecam i te strony, pozdrawiam !<br />adamAnonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-72935160920515715132009-03-09T18:22:00.000+01:002009-03-09T18:22:00.000+01:00Dalczego nie ma mnie na zdjęciach wrrrrr :Pchobikhttp://www.blogger.com/profile/13969137927737432785noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-3759470344140342372009-03-09T07:22:00.000+01:002009-03-09T07:22:00.000+01:00A oto komentarz Maćka Hawrylaka potwierdzający zasadność artykułu:<BR/><BR/>Stwierdzenie, że turysta w wielu wypadkach "sam sobie zawdzięcza" niebezpieczeństwo jakie na siebie sprowadził w górach jest oparte wieloma przykładami. Dlatego postanowiłem opisać Państwu pewne zdarzenie, które miało miejsce dosłownie przed paroma dniami. Niedawno , a dokładnie mówiąc 4-marca miałem w Dworku Chopina w Dusznikach pokaz swoich przeźroczy pt "W dziczy świata". Taka tematyka zawsze ściąga grono ludzi, którzy mają coś wspólnego z życiem w przyrodzie i bywa tak, że nawiązuje się ciekawa znajomość. Podobnie było i tym razem. Pewien młody pan po rozejściu się ponad 100-osobowej widowni podszedł do mnie i zapytał się czy taki pokaz mógłbym przeprowadzić też u niego. Okazało się, że jest pracownikiem Konsulatu Polskiego we Lwowie i zajmuje się pracą z tamtejszą Polonią. Wymieniliśmy wizytówki obiecując dalszy kontakt. Pan poinformował mnie , że jest jeszcze parę dni na nartach w Zieleńcu. Postanowiłem, że mogę go zaprosić do siebie do domu w Zimnych Wodach. Na podany adres mailowy posłałem zaproszenie na piątek 6-go marca po południu opisując dokładnie drogę. Ze względu na to, że w okresie zimowym z powodu nieodśnieżania utrudniony jest lub całkiem uniemożliwiony dojazd z Lewina do Zimnych Wód napisałem panu aby na Koziej Hali przy drodze prowadzącej do Zieleńca zostawił swoje auto i zszedł do Zimnych Wód zielonym szlakiem. Podałem też, że dojście do starej szkoły w Zimnych Wodach ,która stoi przy samym zielonym szlaku zajmie mu ok.30 minut. Zaproszenie zostało przyjęte. W piątek gdy czekałem na gościa otrzymałem od niego telefon, że właśnie schodzi z drogi głównej na zielony szlak. Minęło pół godziny od jego telefonu , a tu pana nie ma.Wyszedłem mu na przeciwko, ale po piętnastu minutach marszu nie natrafiłem na oczekiwanego wędrowca. Dzień był mglisty i mokry. Ciężkie chmury wisiały nisko i ograniczały widoczność i orientację w terenie.Dzięki telefonowi komórkowemu mogłem się znowu z panem zdzwonić i on mnie zapewniał, że jest na zielonym szlaku. Po chwili zadzwoniłem ponownie gdyż zaczynał zapadać zmrok. Co się okazało. Ten pan postanowił, że z Zieleńca do Koziej Hali przejdzie drogą asfaltową na piechotę i z tego miejsca zbiegnie do Zimnych Wód. Idąc asfaltem parę kilometrów za Zieleńcem natrafił na zielony szlak, który schodzi z Orlicy z granicy z Czechami. Nie mając ani mapy, ani nie konsultując się z kimś na Zieleńcu odziany w lekkie adidasy myślał, że jest na Koziej Hali i odbił na zielony szlak o parę kilometrów za wcześnie. Błądził we mgle. Dopiero po dłuższej rozmowie telefonicznej zrozumiałem jaki popełnił błąd. Powiedziałem mu aby swoimi śladami zszedł z powrotem , a ja po niego przyjadę autem. Zmarzniętego i przemoczonego pana zastałem na asfaltowej drodze i po zawiezieniu do Zimnych Wód raczyłem gorącą herbatą aby go rozgrzać. Jego rzeczy suszyły się nad piecem okapując na rozgrzaną płytę. Gdy go odwoziłem już w ciemnościach autem na Zieleniec w gęstej , mokrej mgle nie było widać na krok. Czy taka w tym wypadku wesoła przygoda nie mogła by się zakończyć nieprzyjemnym noclegiem na zielonym szlaku. Czy taka pomyłka nie mogłaby wywołać wielkiej troski i zawiadomienia placówki GOPR w celu znalezienia turysty. W takich wypadkach gdyby nagle przestał działać telefon komórkowy, przyszła by zadymka i noc to człowiek jest uziemiony i ma kłopoty. Tym razem wszystko dobrze się skończyło i już niedługo będę gościem we Lwowie.<BR/><BR/>Maciek HawrylakAndrzej Dworakowskihttp://www.blogger.com/profile/00915463796507292777noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-41438311973779247742009-03-03T13:35:00.000+01:002009-03-03T13:35:00.000+01:00przepięknie kwitną!!jacekkhttp://www.foto.pwsk.pl/index.php?tag=kotlina-k%C5%82odzkanoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-54129992262672989432009-03-01T14:32:00.000+01:002009-03-01T14:32:00.000+01:00Królowa, perfumowane krowy i dolomity<BR/><BR/><BR/>Mauzoleum zbudowane w Ołdrzychowicach Kłodzkich dla rodziny von Magnis jest jej godne. Przy wejściu do niego modlą się dwa klęczące anioły. Są potężne. Ich odlewy powstały w jednej z hut. W hucie zamówiono też największy swego czasu odlew kolumny, którą uczczono wizytę królowej pruskiej Luizy w pałacu von Magnisów w Odrzychowicach Kł. Podjęto ją rzeczywiście po królewsku.<BR/><BR/>Jednym z punktów programu artystycznego była wizyta w oborze, w której odbyła się "ceremonia" dojenia... wyperfumowanych krów. Jak więc widać, wizyta prominentów we wzorcowych gospodarstwach rolnych i związane z tym "szopki" nie były wcale wymysłem PRL-u. W Ołdrzychowicach Kłodzkich zaszczyt wydojenia krów na oczach królowej i VIP-ów z jej świty przypadł wieśniaczkom, które ubrano z tej okazji w stroje ludowe. Sielsko-arkadyjskiego obrazka dopełnił śpiew dojarek. Z okazji wizyty królowej przy pałacu powstał park ze sztuczną<BR/>grotą nazwaną od jej imienia, fontanna, grecka świątynia z jońskim portykiem i altana widokowa na szczycie Klekotki. Park usłano pięknymi kobiercami kwiatowymi. I pomyśleć, że królowa gościła tutaj jedynie jeden dzień - 22 sierpnia 1800 roku. Była tylko przejazdem w drodze do bardzo wówczas modnego Lądka Zdroju. W podróży towarzyszył jej król Fryderyk Wilhelm III (w cywilu małżonek). Hrabia von Magnis pragnąc upamiętnić fakt wizyty królewskiej pary w swych progach, zamówił w hucie w Małej Panwii żeliwną kolumnę, którą ustawiono w 1802 roku przy szosie do Lądka Zdr. Ważyła 25000 funtów i miała 22,5 m wysokości. Był to pierwszy tak wielki odlew kolumny w historii, nic więc dziwnego, że uchodził za ogromne osiągnięcie techniczne. Kolumna przetrwała dwie wojny światowe. "Poległa" dopiero w konfrontacji z polskimi drogowcami - usunęli ją w 1974 podczas poszerzania szosy. Przy pałacu nie ma już też śladu po greckiej świątyni, z potężnej oranżerii został jedynie szkielet, a z parku smętne resztki. Jednak nawet laik dostrzeże, że niektóre rosnące w nim drzewa są egzotyczne. Być może i dla pałacu nadejdą kiedyś lepsze dni - jest do kupienia (zasoby Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa). Początki ołdrzychowickiego pałacu sięgają 1572 roku, gdy powstał tutaj piętrowy dwór o charakterze rycerskiej wieży mieszkalnej (jej relikt można rozpoznać po wystającym nad pozostałą częścią czterospadowym dachu). Dobudowane do niej skrzydło mieszkalne ma charakter barokowo-klasycystyczny. Główna brama wjazdowa zwieńczona została kartuszami herbowymi. W ogrodzenie od strony drogi widać wbudowane kapliczki. We wnęce jednej nich, datowanej na lata 1790-1800, stoi Pieta. Obok pałacu zachowały się: barokowa oficyna mieszkalna i zabudowania folwarczne (z tego samego okresu). Jeśli dobrze policzyć, w XIX wieku właściciele pałacu posiadali w Ołdrzychowicach Kł. 224 domy (!) i trzy folwarki, w których trzymano 1430 merynosów i 219 wołów. Ale nie dlatego okrzyknięto wówczas Ołdrzychowice Kł. "romantyczną wsią". Sprawił to pałac Magnisów oraz przylegający do niego park z kobiercami kwiatowymi i kolekcją egzotycznych drzew. W oranżerii owocowały m.in. cytryny i mandarynki. To wszystko podziwiali przybywający tutaj na wycieczki kuracjusze z Lądka Zdr. W 1889 roku były w Ołdrzychowicach Kł. nie tylko hotel, poczta, apteka, ale i telegraf - wówczas wielka nowość. Obecnie autokary z turystami zatrzymują się głównie w pobliżu kościoła parafialnego pw. św. Jana Chrzciciela i św. Barbary, koło którego w 1889 roku zbudowano neoromańskie mauzoleum von Magnisów. Do wrót mauzoleum prowadzą kamienne schody. Flankują je dwa klęczące potężne anioły. Wrota mauzoleum - kute, niezwykle solidne i ciężkie - potęgują jeszcze wrażenie ogromu i powagi tego miejsca. Miały świadczyć o pozycji rodu. Świat żywych od świata zmarłych oddziela niezwykle piękna, kuta misternie krata. Tuż obok jest ogólnodostępny cmentarz przykościelny, na którym zachował się m.in. terakotowy nagrobek przedstawiający płaczącego aniołka na tle tzw. drzewa życia (dziś już wielka rzadkość). Kościół znajduje się mniej więcej w połowie wsi, która ciągnie się około czterech kilometrów (330-360 m n.p.m.). Łączy się z zabudowaniami Trzebieszowic i Żelazna. Powstała jeszcze jako przedlokacyjna posiadłość rycerska. W jej okolicach występują m.in. najczystsze złoża dolomitów w Polsce, a w płynącej przez nią rzece Białej Lądeckiej występują m.in. pstrągi górskie, lipienie oraz - uwaga! - Ranunculus penicillatus, czyli jaskier pędzelkowaty. Jest to roślina umieszczona w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin, do której trafiają rośliny rzadkie lub zagrożone wyginięciem. Jaskier pędzelkowaty w Polsce występuje tylko w Białej Lądeckiej, na długości ok. 25 km, od Lądka Zdroju do Żelazna. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Jego kwiaty wystają nad powierzchnię wody. Tworzą wówczas gęste kobierce. Jeśli zaś jest woda, to powinna być i figura św. Jana Nepomucena - patrona chroniącego m.in. przed powodziami. Tak przynajmniej jest zwykle na ziemi kłodzkiej. I rzeczywiście, i tutaj jest obecny, ale w 1997 roku jakoś zawiódł. Powódź pamiętana będzie tutaj chyba bardzo długo. Ołdrzychowice Kł. miały zawsze szczęście do ludzi. To jedno z genius loci tej wsi. Urodzili się tutaj m.in. bracia Lindheim: Alfred Hermann (ur. w 1836 r. i zm. w 1931 r. w Wiedniu) oraz Wilhelm Hermann (ur. w 1835 r. i zm. w 1896 r. również w Wiedniu). Pierwszy - finansista i działacz gospodarczy - był m.in. dyrektorem Wiedeńskiego Banku Handlowego i inicjatorem powstania tamtejszego Muzeum Handlowego. Jego brat był prekursorem komunikacji kolejowej, przyczynił się do powstania sieci tramwajowej w Wiedniu. Ich ojciec - Hermann Dietrich Lindheim (1791-1860) - założył w 1822 roku w Ołdrzychowicach Kł. pierwszą w Prusach maszynową przędzalnię bawełny. Do poruszania maszyn o 9000 wrzecion i ogrzewania pomieszczeń wprowadził napęd parowy, doprowadzając wodę specjalnym kanałem z rzeki. Parę rozprowadzano po halach stalowymi rurami. Tak umiejętnie pomnożył pieniądze zarobione na przędzalni, że w 1860 roku umarł jako jeden z najbogatszych ludzi Europy. Był posiadaczem fabryk włókienniczych, kopalni, hut, inwestował w budowę sieci kolei w kilku krajach. Przypuszcza się, że to właśnie w jego zakładzie maszynowym w Ołdrzychowicach Kł. wyprodukowano pierwszą lokomotywę parową na terenie pruskiego Śląska. Zbudował w Ołdrzychowicach Kł. domy dla swych pracowników, urządził szkołę przyfabryczną, kupował podręczniki dla uczniów i zatrudnił katolickiego nauczyciela, choć sam był ewangelikiem. Na terenie Czech, gdzie posiadał m.in. huty i kopanie (większe od Rothschilda) zbudował dla załogi nawet piekarnię, szpital i aptekę. Po śmierci Lindheima jego trzej synowie (każdy na cześć ojca miał na drugie imię Hermann) sprzedali ołdrzychowicki zakład byłemu finansiście ojca i bankierowi, Friedrichowi Eduardowi von L”bbecke z Wrocławia, który prowadził go potem wraz z hr. von Oppersdorfem. Dwór Operrsdorfów stał tuż przy fabryce. W 1930 roku hrabina von Oppersdorf przekazała go siostrom franciszkankom szpitalnym. Jest w nim obecnie ich Dom Macierzysty. Należy zaliczyć go do najbardziej zadbanych obiektów zabytkowych na ziemi kłodzkiej. W pobliżu dworu-klasztoru wyróżnia się secesyjny budynek przędzalni, zbudowany przez L”bbeckego i Oppersdorfa. Po wojnie osiadł w Ołdrzychowicach Kł. m.in. Jan Szczypiński - zasłużony działacz turystyczny (jego imię nosi jeden z przebiegających tędy szlaków). Obecnie mieszka w Ołdrzychowicach Kł. kilku cenionych artystów i kolekcjonerów, m.in. rzeźbiarz Kazimierz Adamajtis oraz autor marmurowych ołtarzy w wielu kościołach w całej Polsce - Józef Tyc. Długoletnim proboszczem tutejszej parafii był Joseph K”gler (ur. w 1765 r. w Lewinie Kł., zm. w 1817 roku w Ołdrzychowicach Kł.). Był pierwszym pracującym naukowo historykiem hrabstwa kłodzkiego. Nie tylko poszukiwał materiałów archiwalnych, ale i poddawał je krytyczej analizie. Podczas pracy (wcześniej był 12 lat proboszczem w Krosnowicach) zgromadził wielkie archiwum, z którego lwia część przechowywana jest troskliwie w Archiwum Archidiecezjalnym we Wrocławiu, kierowanym przez ks. prof. Józefa Patera. Wchodzą w jego skład m.in. zarządzenia i akta panów hrabstwa kłodzkiego z lat 1384-1785 oraz dotyczące ich dokumenty genealogiczne. W 1851 r. ur. się w Ołdrzychowicach Kł. Gustav Olbricht - wybitny pejzażysta i konserwator obrazów. Karierę artystyczną wybrał pod wpływem Adolfa Dresslera (1833-1881), znanego malarza, szefa Pracowni Mistrzowskiej Malarstwa Krajobrazowego przy Muzeum Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Olbricht objął w 1880 r. stanowisko konserwatora w tymże muzeum. Zajmował je do śmierci w 1892 r. Przez Ołdrzychowice Kłodzkie prowadzi ruchliwa droga z Kłodzka do Lądka Zdroju.<BR/><BR/>Na podstawie przewodnika dla dociekliwych "Gminy Kłodzko skarby i osobliwości" autorstwa Marka Perzyńskiego.Andrzej Dworakowskihttp://www.blogger.com/profile/00915463796507292777noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-61933546699350848032009-02-27T14:39:00.000+01:002009-02-27T14:39:00.000+01:00Czerwony szlak z Lądka do Złotego Stoku omija szczyt Jawornika Wielkiego (870 m). Warto wspiąć się bez ścieżki, po wiatrołomie prosto w górę, gdyż ze szczytu roztacza się szeroka panorama.<BR/><BR/>Jawornik Wielki, najwyższy szczyt w zachodniej i północnej części Gór Złotych, widoczny nawet z nizin śląskich, cieszył się podobno u pradawnych mieszkańców Śląska szczególną opinią: uważano go za siedzibę bogów śmierci i miejsce przebywania zmarłych.<BR/><BR/>Od Jawornika szlak się obniża i wkrótce pojawia się zadaszona wiata ze stołami i rozstaje szlaków. Czasy podane na drogowskazach są bałamutne, do Groty Radochowskiej jest zielonym szlakiem zaledwie 1 3/4 godz. a nie 3 godz.Andrzej Dworakowskihttp://www.blogger.com/profile/00915463796507292777noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-66002303292574935282009-02-12T19:52:00.000+01:002009-02-12T19:52:00.000+01:00Miło mi!<BR/>Zapraszam do publikowania swoich materiałów, wymianę linków. Gorąco pozdrawiam i życzę wielu wrażeń podczas wędrówek po Ziemi Kłodzkiej.Andrzej Dworakowskihttp://www.blogger.com/profile/00915463796507292777noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-53137404198085605142009-02-12T07:42:00.000+01:002009-02-12T07:42:00.000+01:00Mapa Helwiga (łac.: Tabula geographia sive mappa Silesiae) − poglądowa mapa Śląska sporządzona w XVI wieku przez Marcina Helwiga.<BR/><BR/>Marcin Helwig sporządził mapę na podstawie własnych obserwacji, a także opowieści lokalnej ludności. Mapa po raz pierwszy została wydana w Nysie w 1561 roku. Później wielokrotnie wznawiana, aż do połowy XVIII wieku stanowiła podstawowe źródło informacji kartograficznej o tym obszarze.<BR/><BR/>Mapa jest w skali ok. 1:540.000. Wymiary mapy: 57,5 x 73 cm (z ramką: 67 x 81,5 cm). Przedstawia tereny od Krakowa do Bischofswerda i od Poznania do Ołomuńca. Mapa jest zorientowana na południe. Znajduje się na niej przeszło 370 lokalizacji. Ich rozmieszczenie pokrywa się z mapą Europy z 1554 roku autorstwa Merkatora.Andrzej Dworakowskihttp://www.blogger.com/profile/00915463796507292777noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-33051440884929269992009-02-05T10:40:00.000+01:002009-02-05T10:40:00.000+01:00Myślę, że chyba od początku prenumeruje ten newsletter (jak tylko na stronie pojawiła się taka możliwość). Gazetka ukazuje się systematycznie, nie zawiera reklam (nie jest agresywna). Miło mi jest do niej co kilka dni zaglądać. Życzę autorowi wytrwałości. Tak trzymać. Pozdrawiam<BR/><BR/>LeszekAnonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-20676827532916829102009-02-02T21:23:00.000+01:002009-02-02T21:23:00.000+01:00Piękny szczyt, wspaniałe góry. Wyizolowany, dziki masyw górski. Góry ze swoistym charakterem, niepowtarzalnym urokiem. Tylko 1/5 znajduje się po stronie polskiej. Uwielbiam po nich wędrować.Andrzej Dworakowskihttp://www.blogger.com/profile/00915463796507292777noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-25837611192308608842009-01-29T10:54:00.000+01:002009-01-29T10:54:00.000+01:00Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1354 r. Wieś, która dała początek miastu, nazywała się Lipolitov a następnie z czes. Chudoba. Anegdota głosi, że nazwa ta (w języku polskim bieda) odzwierciedlała status materialny mieszkańców. Znana jest też nazwa Ćermenske Lazne. W XVII w. odkryto źródła leczniczych wód o zróżnicowanym składzie chemicznym. W 1636 r. powstały pierwsze urządzenia kąpielowe. W połowie XIX w. została uznana za pierwsze uzdrowisko kardiologiczne w Niemczech. Dodatkowy impuls do rozwoju miasta jako kurortu dało otwarcie linii kolejowej w 1905 r. W wyniku II wojny światowej, w 1945 r. pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Republiką Czechosłowacką toczył się spór graniczny, między innymi o Kudowę. Strona czechosłowacka wysłała nawet w ten rejon pociąg pancerny.<BR/><BR/>Ostatecznie miasto weszło w skład państwa polskiego. Jego dotychczasową ludność wysiedlono do Niemiec. Jednocześnie w 1945 r. Kudowa otrzymała prawa miejskie.Andrzej Dworakowskihttp://www.blogger.com/profile/00915463796507292777noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-46988346339062066112009-01-24T19:50:00.000+01:002009-01-24T19:50:00.000+01:00klasyka, coś pięknego :)Anonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-42666423589751991872009-01-24T19:38:00.000+01:002009-01-24T19:38:00.000+01:00Bardzo ciekawe i przydatne informacje. Pozdrawiam<BR/><BR/>AdamAnonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3907703328598180501.post-82082049659641272852009-01-24T11:48:00.000+01:002009-01-24T11:48:00.000+01:00Życzę powodzenia!tegrouphttp://www.tegroup.org.plnoreply@blogger.com